//////
  • Archives
  • Categories
  • Archive for Wrzesień, 2012

    MIEJSCA PRACY


    2012 - 09.28

    Ocena liczby nowych miejsc pracy, stanowiąca podstawę programu, przyjmuje, że będzie potrzeba 0,8 min nowych miejsc dla młodych ludzi, wkraczających w wiek produkcyjny, 0,9 min miejsc dla dotych­czas nie ujawnionych osób w rzeczywistości bezrobotnych i 1,4 min miejsc, aby zatrudnić osoby aktualnie bezrobotne i zmniejszyć po­ziom bezrobocia. W rezultacie przyjęcie celu w postaci zmniejszenia bezrobocia do 2000 roku o połowę oznacza konieczność zwiększenia zatrudnienia o 3,1 min osób. Przyjęto następujące założenia wartościujące.Pierwszeństwo w programie wzrostu zatrudnienia powinno mieć zatrudnienie produktywne, czyli zatrudnienie społecznie użyteczne w sferze produkcji i szeroko pojmowanych usług, a nie zatrudnienie dla samego zatrudnienia.

    REALIZACJA PROGRAMU


    2012 - 09.14

    Program ma być realizowany w warunkach gospodarki rynkowej, w której o zmianach poziomu zatrudnienia de­cydują samodzielne podmioty gospodarcze, kierujące się prawami rynkowymi. Państwo w tych warunkach tworzy samodzielnie miej­sca pracy jedynie w sferze budżetowej i administracji, nie zaś w se­ktorze przedsiębiorstw. Państwo kreuje warunki wzrostu gospodar­czego i oddziałuje na zatrudnienie „przez politykę podatkową, kre­dytową, inwestycyjną, stopy procentowej, gwarancji kredytowych, kursu walutowego, który w znacznym stopniu określa skłonność do eksportu i importu”, a więc wpływa na relację konsumowania te­go, co wyprodukowano we własnym kraju i tego, co wyprodukowa­no w innych krajach, czyli określając to samo inaczej — na saldo importu i eksportu bezrobocia.

    ODRZUCONE KONCEPCJE


    2012 - 09.03

    Państwo dysponuje także specjalnym funduszem (funduszem pracy), który służy zmniejszaniu społecz­nych kosztów bezrobocia i może stwarzać warunki do promowania zatrudnienia pod warunkiem racjonalnego i efektywnego wykorzy­stywania. Odrzuca się koncepcję wzrostu zatrudnienia przez wzrost deficy­tu budżetowego (proinflacyjnego wzrostu zatrudnienia). Taki sposób prowadzi do produkowania usług i dóbr, które nie znajdują następnie nabywców, a pieniądze wypłacone jako wynagrodzenia producentom zbędnych towarów nie spotykają po stronie podaży odpowiednich dóbr i stanowią czynnik inflacji.