//////
  • Archives
  • Categories
  • Archive for Czerwiec, 2010

    POTWIERDZENIE SŁUSZNOŚCI


    2010 - 06.20

    Prawdopodobnie dlatego nie bylibyśmy skłonni akceptować tej koncepcji, którą Goethe przedstawił w Fauście, oddając jego duszę diabłu właśnie Wtedy, gdy porzucił życie pojmowane jako działalność i zwrócił się z entuz jazmem i radością do chwili bieżącej, aby mogła trwać.Charakterystyka życia jednostki w kategorii pragnień i zaspokojeń oraz zamierzeń i urze­czywistnień nie jest pełna. W obu tych posta­ciach życia człowiek jest zainteresowany swym własnym losem, dokonującym się w czasie, któ­ry płynie. Pragnienia i zamierzenia wyrażają to zasadnicze przeświadczenie, iż człowiek ma prawo wysuwać roszczenia wobec rzeczywisto­ści, biorąc coś od niej albo też przebudowując ją w sposób zgodny z własnymi zamierzeniami. Zaspokojenia i urzeczywistnienia są potwierdze­niem słuszności tego prawa roszczeń.

    DLA SAMEGO SIEBIE


    2010 - 06.15

    Człowiek jest jednak zdolny do jeszcze inne­go rodzaju życia — do takiego, w którym naj­ważniejsze jest nie to, co będzie uzyskiwał w teraźniejszości lub przyszłości własnego życia  dla siebie samego. Ważne, znacznie ważniejsze staje się to, czemu swym życiem może służyć.Chodzi tu o wartości trwałe, wyniesione ponad przemijający bieg ozasu, ostające się jako główne, orientacyjne punkty ludzkiego życia. W tej | orientacji odsłaniać się ma pewna obiektywna struktura bytu i związane z nią określone war­tości, a zarazem normy właściwego postępowania. Postępowanie ludzkie nie ma być mierzone aktualną przyjemnością lub przyszłymi sukcesami, do których prowadzi, ma być oceniane z punktu widzenia wartości, którym służy.

    POSTĘPOWANIE LUDZKIE


    2010 - 06.13

    Postępowanie ludzkie ma być związane z tym światem wartości i norm, a jego treścią główną ; ma być realizacja tego, co być powinno. dy kategorie pragnień i zaspokojeń oraz kategorie zamierzeń i urzeczywistnień wyraża­ją zawsze pewne skłonności antropocentryczne i czynią z życia ludzkiego teren działGania, nad którym różnorako rozumiane interesy człowie­ka sprawują władzę niepodzielną, to kategorie porządku i ładu świata oraz wynikających stąd powinności ludzkich przekraczają w pewnym * sensie bardzo różnorodnie rozumiany antropo- centryczny krąg. Życie nie ma być zużywane wyłącznie na przysparzanie nam przyjemności czy pożytku, może być realizacją ciążących na nas obowiązków.

    ORIENTACJA ŻYCIA


    2010 - 06.09

    Taka orientacja życia prze­ciwstawia się niekiedy zasadniczo i z całą ostrością życiu doświadczanemu jako przyjem­ność, a także życiu organizowanemu z myślą o  wzroście pożytków. Cała historia działalności ludzi świadczy o  tym, iż motywy ich postępowania są znacz­nie bardziej złożone niż poszukiwanie optymal­nego zaspokojenia potrzeb. Świadczy o tym, że w życiu ludzi istniały pewne imperatywy, na­kazujące cenić określony typ życia, nawet jeśli wymagał on ofiar czy wyrzeczeń. Życie ludzi wcale nie było tylko dążeniem do zdobywania coraz lepszych warunków egzy­stencji, osiągania optymalnych wygód. Było w znacznym stopniu walką o wolność narodową lub indywidualną, walką o upowszechnienie, niekiedy narzucenie innym wyznawanych prawd o świecie i życiu, było świadomą rezyg­nacją z sukcesów przywilejów rezerwowa­nych dla posłusznych i uległych.

    W RÓŻNYCH EPOKACH


    2010 - 06.05

    Można być zdania, iż wszysitko to było nierozsądne; można sądzić, jak czynił to Pope, że właśnie taki „en­tuzjazm” był przyczyną wszelkich fanatyzmów, niszczących ludzi i kraje. Nie da się jednak za­przeczyć, iż właśnie tacy są ludzie: są gotowi do negacji programów życia uporządkowane­go, skierowanego racjonalnie na uzyskanie mi­nimalnym kosztem maksymalnego dobrobytu i szczęścia, są gotowi do różnorodnej służby i poświęceń, do ofiar i wielorakiego ryzyka, do działań zaprzeczających „zdrowemu rozsąd­kowi”.W różnych epokach różnie próbowano okre­ślać tę niezwykłą skłonność człowieka, która sprnmad7ała go a drogi życia wygodnego i adap­towanego do warunków i wymagań na trudne szlaki ryzyka i zaprzeczeń, walki i poświęceń.