//////
  • Archives
  • Categories
  • Archive for Listopad, 2009

    NA WYŻSZYM SZCZEBLU


    2009 - 11.22

    Na tym wyższym szczeblu osobowego istnienia dokonywa się wielka synteza elementów, które na szczeblu niższym — walki z deficytowymi sy­tuacjami i uległości wobec utylitarnej strategii występują jako przeciwieństwa takie jak: egoizm i bezpłodny apel do altruizmu, pogoń za zyskiem i dyrektywy pracy dla społeczeń­stwa, przyjemność i obowiązek itd. W samo- urzeczywistnieniu jednostka ludzka osiąga in­tegrację wolności i służby, osobistych potrzeb i zaangażowania się, samotności i wspólno­ty”. To wyjście w świat jest różnorakie. W stre­fie najbardziej prywatnej jest ekspresją wła­snej osobowości, stwarzającej w ten sposób kontakt emocjonalny.

    ZWIERZĘ SPOŁECZNE


    2009 - 11.20

    Stwierdzenie, iż czło­wiek jest „zwierzęciem społecznym”, jest prawdą w skali gatunku: w skali jednostkowej prawda ta przybiera postać inną: człowiek jest stworzeniem poszukującym drugiego bliskiego człowieka, przyjaciela, towarzysza życia, po­wiernika przeżyć, uczestnika marzeń i dążeń. Jest stworzeniem, które pragnie obdarzać mi­łością i być przedmiotem czyjegoś uczucia. Kazimierz Obuchowski mówiąc o kontakcie emocjonalnym określa go jako „stosunek dwu­stronny, polegający na tym, iż osobnik czuje się przedmiotem zainteresowania i sympatii oraz współdźwięczy z innymi, przeżywając ich przykrości i radości”.

    KONTAKT EMOCJONALNY


    2009 - 11.06

    Taki kontakt emocjonalny jest — zdaniem Obuchowskiego — jedną z podstawowych po­trzeb człowieka. „W wypadku gdy człowiek tej potrzeby nie zaspokaja z powodów czy to ze­wnętrznych, czy to wewnętrznych (brak okazji do właściwego kontaktu lub negatywne uwa­runkowanie), nie może on prawidłowo się roz­wijać”.Liczne przykłady z życia dzieci, zwłaszcza wychowywanych w dużych domach dziecka potwierdzają tę tezę. Znajduje ona potwierdzenie także w biografiach ludzi skaza­nych z tych czy innych powodów na samot- nosc.Analiza kontaktu emocjonalnego ukazuje z całą wyrazistością, iż ma on charakter wspól­noty wybranej i intymnej, wspólnoty osobistej. Nie należy on ani do wielkości grupy społecz­nej, do której jednostka należy, ani od roz­ległości stosunków międzyludzkich, które na­wiązuje.